Cocker spaniel uchodzi za wesołego psa rodzinnego ze zwisającymi uszami i to się zgadza. Co łatwo umyka: to pies łowiecki. Wyhodowano go, by godzinami przeszukiwał podszycie i płoszył zwierzynę, a ta skłonność nie znika tylko dlatego, że dziś mieszka w domu szeregowym. Niedociążony cocker sam sobie znajduje pracę, najczęściej z nosem przy ziemi i opiekunem na drugim końcu smyczy.
Karta rasy English cocker spaniel
- Pochodzenie: Anglia, wyhodowany jako pies płoszący do polowań na słonki, stąd nazwa
- Wielkość: samce 39 do 41 cm, suki 38 do 39 cm, 12 do 15 kg
- Sierść: średniej długości, jedwabista, gładka, z wyraźnymi frędzlami na uszach, łapach i brzuchu; wiele odmian umaszczenia
- Długość życia: 12 do 14 lat
- Charakter: wesoły, nastawiony na ludzi, wrażliwy, chętny do pracy, zorientowany na nos
Charakter: dobry humor z nosem
Cocker spaniel to wyjątkowo przyjazny pies. Wita ludzi całym ciałem, merda ogonem prawie bez przerwy i dobrze dopasowuje się do rodzinnej codzienności. Wobec dzieci jest zwykle cierpliwy, z innymi psami bezproblemowy i szybko się uczy, jeśli pracuje się z nim przyjaźnie.
Jednocześnie jest wrażliwy. Głośny ton trafia go mocniej niż większość innych psów, a zasady, które dziś obowiązują, a jutro już nie, widocznie go niepokoją. Niepewny cocker wycofuje się albo przesadnie służalczo rzuca się na grzbiet. Bycie jasnym i przyjaznym jednocześnie nie jest u niego sprzecznością, tylko warunkiem.
Najbardziej wyróżnia go nos. Cocker w lesie zajmuje się przede wszystkim węszeniem, nie tobą. To nie nieposłuszeństwo, tylko jego główna kompetencja. Kto wykorzystuje tę skłonność zamiast z nią walczyć, dostaje zrównoważonego psa. Pół godziny treningu dummy w wysokiej trawie działa na niego mocniej niż godzina marszu po polnej drodze.
Na czym zawodzi utrzymanie cockerów
1. Uszy to stały plac budowy
Długie, gęsto owłosione zwisające uszy prawie całkowicie zamykają przewód słuchowy. Pod nimi jest ciepło i wilgotno, a właśnie to lubią bakterie i drożdżaki. Przewlekłe zapalenia uszu należą do najczęstszych powodów wizyt u weterynarza przy tej rasie. Uszy trzeba regularnie kontrolować, osuszać po kąpieli i przy pierwszych oznakach potrząsania głową lub zapachu zbadać. Kto to zaniedba, w końcu trafi na operację.
2. Instynkt łowiecki jest niedoceniany
Szczególnie psy z linii roboczych samodzielnie węszą i trudno je przywołać w lesie. Trening antyłowiecki i solidne przywołanie powinny być w planie od wieku szczenięcego. Kto reaguje dopiero wtedy, gdy pies po raz pierwszy pogoni za sarną, ma wyraźnie trudniej.
3. Choroby dziedziczne, o które musisz pytać
Największym tematem są oczy. Postępujący zanik siatkówki prowadzi przez lata do ślepoty, a ponieważ istnieje na niego test genetyczny, poważny hodowca ma wyniki rodziców pod ręką. Zdarza się też zaćma. Przy stawach znanymi punktami są dysplazja stawów biodrowych i przemieszczenie rzepki, jedno i drugie da się wyjaśnić przed hodowlą. Rzadsza, ale poważna: nefropatia rodzinna, dziedziczna choroba nerek, która dotyka już młode psy. W poszczególnych liniach występują ponadto choroby autoimmunologiczne. Szczeniak z kontrolowanej hodowli przez VDH kosztuje od 1.200 do 1.800 euro, a ta cena to w istocie koszt badań rodziców.
4. Sierść wymaga czasu albo pieniędzy
Frędzle na uszach, łapach i brzuchu szybko się filcują, zwłaszcza po mokrych spacerach. Szczotkowanie dwa do trzech razy w tygodniu to minimum, do tego co osiem do dwunastu tygodni wizyta u fryzjera dla psów albo własne trymowanie. Rzepy i ości w letniej sierści to powracający temat.
5. Niechętnie zostaje sam
Cocker jest silnie nastawiony na ludzi i należy do ras, u których stres separacyjny występuje często. Zostawanie samemu trzeba budować wcześnie i cierpliwie. Cocker, który w dni robocze leży osiem godzin sam, w końcu zaczyna szczekać albo obrabiać framugę drzwi. Trening przeciw objawowi nic nie daje, dopóki przyczyna pozostaje.
Utrzymanie: czego naprawdę potrzebuje
- Praca nosem. Gry w poszukiwanie, trening dummy, tropienie. Pół godziny pracy nosem zastępuje godzinę biegania.
- Solidne przywołanie. Od małego, konsekwentnie, z wartościową nagrodą.
- Kontrola uszu jako rutyna. Zaglądać co tydzień, osuszać po każdej kąpieli.
- Regularna pielęgnacja sierści. Szczotkowanie kilka razy w tygodniu, trymowanie lub strzyżenie co dwa do trzech miesięcy.
- Przyjazne, jasne wychowanie. Jest wrażliwy. Nacisk czyni go niepewnym, nie chętnym do współpracy.
Dla kogo jest cocker spaniel?
Dla aktywnych rodzin i osób samotnych, które mają codziennie czas na ruch i zajęcia oraz lubią pracę nosem. Dla ludzi, którzy dużo są w domu. I dla wszystkich, którzy pielęgnacji sierści nie odbierają jako uciążliwości, lecz jako część wspólnego życia.
Nie dla osób pracujących na pełny etat bez opieki, nie dla ludzi szukających łatwego w pielęgnacji psa krótkowłosego i nie dla wszystkich, którzy chcą chodzić po lesie bez smyczy, nie trenując wcześniej latami. Kto chce podobnie przyjaznego, ale mniej zapatrzonego w nos psa, powinien przyjrzeć się golden retrieverowi.
Częste pytania
Jaka jest różnica w stosunku do American cocker spaniela? American cocker jest mniejszy, ma krótszą kufę, bardziej zaokrągloną głowę i wyraźnie więcej sierści. W Niemczech jest rzadszy i wymaga więcej pielęgnacji. Opisany tu English cocker to bardziej pierwotny typ psa łowieckiego.
Czy syndrom cocker rage naprawdę istnieje? W pojedynczych liniach, przede wszystkim u jednolicie złotych cockerów, opisywano nagłe wybuchy agresji. To rzadkie i w poważnej hodowli nie jest już istotnym tematem, ale powinno być powodem, by poznać rodziców i ich charakter.
Ile ruchu potrzebuje? Realistyczne są dwie do trzech godzin na zewnątrz dziennie, ale nie wszystko jako marsz. Duża część powinna być szukaniem, węszeniem i pracą.
Uszy, światło i pytające spojrzenie
Długie, faliste uszy i miękkie, zawsze lekko pytające spojrzenie to znak firmowy rasy. W akwareli frędzle wyglądają szczególnie żywo, a jednolicie złote cockery jako obraz olejny wręcz promienieją. Fotografuj go na wysokości oczu i zadbaj, by uszy nie znikały w cieniu: boczne światło dzienne przy oknie zwykle w zupełności wystarcza. Więcej w naszych wskazówkach fotograficznych.
Cocker z uszami w bocznym świetle to motyw, dla którego warto zamówić plakat. Dostajesz z góry podgląd i możesz jeszcze zlecić zmiany szczegółów, zanim zostanie wydrukowane. Jakie materiały są dostępne, znajdziesz w portretach psów.
Czytaj dalej
- Co oznaczają statystyki raka u golden retrievera: podobnie przyjazny, wyraźnie mniej zapatrzony w nos
- Nauka zostawania psa samego w domu: punkt, w którym wywraca się większość hodowli cockerów
- Jesienna wymiana sierści: przy frędzlach na uszach, łapach i brzuchu to nie drobiazg
