Berneński pies pasterski (Berner Sennenhund) jest jednym z najpopularniejszych dużych psów rodzinnych w Niemczech, i nie bez powodu: spokojny, przyjazny, cierpliwy wobec dzieci, wygląda przy tym jak pluszak, którego ktoś przez pomyłkę zrobił w bardzo dużym rozmiarze. Jest tylko jeden problem, tak poważny, że przyćmiewa wszystko inne. Podczas wizyty u hodowcy rzadko mówi się o nim otwarcie: prawdopodobnie wcześnie stracisz tego psa.
Das Video dazu
Mit Klick lädst du das Video von YouTube. Dabei werden Daten an YouTube (Google) übertragen. Datenschutz
Charakterystyka
- Pochodzenie: Szwajcaria, kanton Berno, pierwotnie pies gospodarski i pociągowy na farmach
- Wielkość: psy 64 do 70 cm, suki 58 do 66 cm, 40 do 50 kg
- Sierść: długa, lekko falista, trójbarwna: czarna z rdzawobrązowymi i białymi znaczeniami
- Długość życia: około 8 lat, wyraźnie mniej niż u innych ras podobnej wielkości
- Charakter: łagodny, spokojny, przywiązany do opiekunów, czujny bez ostrości, późno dojrzewający
Charakter: spokój w dużym wydaniu
Dobrze wychowany berneński pies pasterski jest wyjątkowo spokojny. Rzadko szczeka bez powodu, zamieszanie zwykle nie wytrąca go z równowagi, a bliskości swoich ludzi szuka bez narzucania się. Wobec dzieci jest zazwyczaj bardzo cierpliwy, choć sama jego masa wystarcza, by nadzorować kontakty z maluchami.
Nie jest psem, który domaga się zadań. Wystarczają mu wspólne spacery, spokojne wieczory i poczucie, że jest częścią rodziny. Jednocześnie dojrzewa późno: mniej więcej do drugiego roku życia pozostaje w środku szczeniakiem w ciele dorosłego psa, co czasem prowadzi do niezdarnych sytuacji.
Dawniej berneńczyk był wszechstronnym pomocnikiem w szwajcarskich gospodarstwach: pilnował obejścia, zaganiał bydło i ciągnął wózki z bańkami mleka. Ta przeszłość wyjaśnia jego opanowanie i siłę, ale też bliskość z człowiekiem. Nigdy nie hodowano go do samodzielnej pracy, lecz zawsze jako psa pozostającego przy rodzinie.
Co warto wiedzieć wcześniej
1. Krótka długość życia to najważniejsza kwestia
Analiza 9.453 berneńskich psów pasterskich z populacji niemieckiej, urodzonych w latach 1995 do 2008, wykazała średnią długość życia 8,25 roku. Rasa należy więc do najkrócej żyjących, także w porównaniu z innymi dużymi psami. Wielu opiekunów traci psa, gdy ten dopiero naprawdę dorósł. To nie drobna uwaga na marginesie, lecz najważniejsza sprawa, którą trzeba przemyśleć przed podjęciem decyzji. Jeśli nie potrafisz sobie tego wyobrazić, nie będzie to dobry wybór.
2. Główną przyczyną są choroby nowotworowe
W tej samej analizie choroby nowotworowe odpowiadały za 61 procent wszystkich udokumentowanych zgonów, znacznie wyprzedzając choroby nerek z wynikiem 10 procent. Szczególnie mięsak histiocytarny występuje u tej rasy wyraźnie częściej niż u innych i zwykle ma szybki, agresywny przebieg. Do tego dochodzą chłoniaki i guzy z komórek tucznych. Rzetelne organizacje hodowlane pracują nad tym problemem, ale dotąd nie ma skutecznej metody profilaktyki ani testu genetycznego.
3. Stawy i okres wzrostu wymagają ostrożności
Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych jest częsta, dlatego badania rentgenowskie rodziców są koniecznością. W okresie wzrostu, do około 18 miesięcy, schody, skoki z samochodu i długie zabawy z piłką szkodzą niezamkniętym płytkom wzrostowym. Głęboka klatka piersiowa wiąże się też z większym ryzykiem skrętu żołądka. To nagły stan wymagający operacji w ciągu kilku godzin, która zależnie od kliniki w Niemczech kosztuje 2.000 do 4.000 euro.
4. Upał jest dla niego poważnym problemem
Gęsta, długa sierść pochodzi ze szwajcarskiego klimatu górskiego. W letni dzień w Niemczech, przy 30 stopniach, berneńczyk szybko przestaje sobie radzić. Spacery trzeba wtedy przenieść na wczesny ranek i późny wieczór, a w samochodzie lub nagrzanym mieszkaniu szybko robi się dla niego niebezpiecznie. Jeśli nie możesz zapewnić mu chłodnego schronienia, dobrze przemyśl wybór tej rasy.
5. Stałe koszty są wysokie
Szczeniak ze sprawdzonej hodowli zrzeszonej w niemieckim VDH kosztuje 1.800 do 2.500 euro. Potem zaczynają się właściwe wydatki: karma dla psa ważącego 45 kilogramów, pielęgnacja sierści, a przede wszystkim opieka weterynaryjna, której koszty statystycznie pojawiają się u tej rasy wcześniej i są wyższe niż u innych. Ubezpieczenie zdrowotne lub przynajmniej pokrywające operacje jest tu koniecznością, a nie tylko opcją do rozważenia. W całym życiu psa licz się z wydatkami wyraźnie wyższymi niż przy psie średniej wielkości.
Opieka: czego naprawdę potrzebuje
- Spokojnego, regularnego ruchu. Długie, niespieszne spacery zamiast sprintów i rzucania piłki. To nie jest pies sportowy.
- Chłodnych miejsc do odpoczynku. Zacienione miejsce, chłodna podłoga i godziny spacerów dostosowane do lata.
- Systematycznej pielęgnacji sierści. Szczotkowanie dwa lub trzy razy w tygodniu, a w okresie linienia codziennie. Więcej przeczytasz w naszym tekście o linieniu.
- Oszczędzania stawów podczas wzrostu. Bez schodów, skakania z samochodu i długotrwałego wysiłku w pierwszym roku życia.
- Bliskości rodziny. To nie pies do kojca. Trzymany samotnie na zewnątrz cierpi psychicznie.
Dla kogo jest berneński pies pasterski?
Dla rodzin i spokojnych domów, które szukają dużego, opanowanego towarzysza i nie planują psich sportów. Dla ludzi mających wystarczająco dużo miejsca, chłodne mieszkanie i rezerwę finansową na wysokie koszty leczenia. A przede wszystkim dla tych, którzy świadomie wybierają krótki, intensywny czas z wyjątkowym psem, zamiast liczyć na dwanaście lub czternaście lat.
Nie dla ambitnych sportowców szukających partnera do biegania. Nie do małych mieszkań w mieście na czwartym piętrze bez windy, bo chorego psa ważącego 45 kilogramów trzeba będzie kiedyś nieść. I nie dla osób, które wolą wypierać myśl o wczesnym pożegnaniu, bo najprawdopodobniej ono nadejdzie.
Jeśli te rozważania dają Ci do myślenia, to dobry znak. Właśnie o tym jest Welcher Hund passt WIRKLICH zu dir? (książka w języku niemieckim): nie o najpiękniejszej rasie, lecz o tej, która pasuje do Twojej codzienności, budżetu i możliwości.
Częste pytania
Czy wszystkie berneńskie psy pasterskie żyją tylko osiem lat? Nie, są psy, które dożywają dziesięciu lat i więcej. Średnia jest jednak wyraźnie niższa niż u innych ras i potwierdzają to wiarygodne dane: 8,25 roku średniej długości życia w analizie 9.453 psów z populacji niemieckiej. Planuj realistycznie, nie zakładaj wyjątkowego przypadku.
Czy wybór hodowli zrzeszonej w organizacji może obniżyć ryzyko? Częściowo. Rodzice przebadani pod kątem zdrowia i z wykonanymi zdjęciami rentgenowskimi wyraźnie zmniejszają ryzyko problemów ze stawami. W przypadku mięsaka histiocytarnego na razie nie ma takiej możliwości. Zapytaj hodowcę otwarcie o długość życia psów z wcześniejszych miotów.
Czy to dobry pierwszy pies? Pod względem wychowania tak, jest łagodny i chętnie się uczy. Pod względem odpowiedzialności raczej nie, bo wielkość, koszty i kwestie zdrowotne to dla początkujących dużo naraz.
A jak wypada na portrecie?
Trójbarwne umaszczenie z rdzawobrązowymi znaczeniami nad oczami jest niepowtarzalne i wyjątkowo ciepło prezentuje się na portretach w klasycznym stylu olejnym. Fotografuj psa z boku lub lekko z przodu pod kątem, w świetle dziennym, aby było widać strukturę sierści, a pysk nie ginął w ciemnej okrywie. Szczególnie przy tej rasie warto nie odkładać portretu na później.
Dla berneńczyka mały format rzadko wystarcza. Pies jest duży, obraz też może taki być: jako plakat, w drewnianej ramie lub na płótnie. Jeśli pożegnanie masz już za sobą, być może znajdziesz pomocne myśli w naszym tekście o pożegnaniu z psem.
Szczeniak berneńczyka rośnie szybciej, niż się wydaje. Żeby pierwsze tygodnie nie upłynęły w chaosie, przygotowaliśmy nasz Pakiet startowy dla szczeniaka do bezpłatnego pobrania.
Czytaj dalej
- Co oznaczają statystyki nowotworów u golden retrieverów: druga duża rasa z problemem zdrowotnym, który warto znać
- Starszy pies, nowe zasady: u berneńczyka ten etap zaczyna się znacznie wcześniej
- Pożegnanie z psem: gdy wspólny czas był krótki
Źródło danych o długości życia i przyczynach śmierci: Hartmann P., Stock K.-F., Distl O., Lebensdauer und Todesursachen bei Berner Sennenhunden, Der Praktische Tierarzt 92 (2011), s. 472 do 478; analiza 9.453 psów z populacji niemieckiej, urodzonych w latach 1995 do 2008. Dostęp 19.09.2026.
Linki do naszych książek są linkami partnerskimi. Kupując za ich pośrednictwem, wspierasz nas bez dodatkowych kosztów dla siebie.
