Rhodesian Ridgeback na zdjęciach wygląda jak spokojny, elegancki pies towarzyszący. W codziennym życiu to ktoś zupełnie inny: samodzielnie myślący pies łowiecki, który nie wykonuje poleceń dlatego, że padły, ale dlatego, że uznaje je za sensowne. Kto pochodzi ze świata retrieverów i jest przyzwyczajony do posłuszeństwa płynącego z chęci przypodobania się, przeżyje przy tej rasie przestawienie. To nie jest wada, to jest jego praca.
Karta rasy
- Pochodzenie: południowa Afryka, wyhodowany z ras europejskich i psa Khoikhoi do polowań na grubą zwierzynę i pilnowania gospodarstw
- Wielkość: samce 63 do 69 cm, suki 61 do 66 cm, 32 do 40 kg
- Sierść: krótka, gęsta, lśniąca, pszeniczna od jasnej do rudej, z grzbietowym grzebieniem, od którego wzięła się nazwa
- Długość życia: 10 do 12 lat
- Charakter: samodzielny, spokojny w domu, czujny, powściągliwy wobec obcych, bardzo zdecydowany
Charakter: uprzejmy, ale z własnym zdaniem
W domu ridgeback jest zaskakująco niepozornym psem. Dużo leży, mało szczeka i się nie narzuca. Na zewnątrz staje się innym zwierzęciem: uważny, szybki, ze wzrokiem utkwionym w dali. Wyhodowano go po to, by wytropić i osaczyć grubą zwierzynę, bez pomocy człowieka, który mówiłby mu jak. Właśnie tę samodzielność przynosi ze sobą na smycz.
Wiąże się blisko z rodziną, ale wobec obcych pozostaje rezerwowy. To nie jest zły charakter, to cecha rasy. Ridgeback, który wita radośnie każdego gościa, jest wyjątkiem, nie normą. Z dziećmi z własnej rodziny jest zwykle cierpliwy, choć jego ciężar i rozpęd w zabawie łatwo zlekceważyć.
Grzebień na grzbiecie, od którego pochodzi nazwa, powstaje z pasa sierści rosnącego pod prąd. To cecha rasy, ale też wskazówka genetyczna: ten sam wariant genu wiąże się z wadą rozwojową, pod kątem której poważni hodowcy badają każdego szczeniaka.
Pięć rzeczy, o których podczas wizyty u hodowcy rzadko się mówi
1. Instynkt łowiecki to nie problem wychowawczy
Ridgeback, który wyczuje zwierzynę, przełącza się w tryb, w którym wołanie niewiele daje. Jest szybki, wytrzymały i pierwotnie miał sam organizować sobie pracę na przestrzeni kilometrów. Wolny bieg na terenie bogatym w zwierzynę nie jest dla większości opiekunów realną opcją, przynajmniej nie bez wieloletniego, bardzo konsekwentnego treningu antyłowieckiego. Kto marzy o psie, który wszędzie biega bez smyczy, powinien być wobec siebie szczery.
2. Dermoid sinus to wada typowa dla rasy
Przy dermoid sinus podczas rozwoju zarodkowego pozostaje rurkowate połączenie między skórą a kanałem rdzeniowym. Nieleczone może się zapalić i prowadzić do ciężkich infekcji aż po zapalenie opon mózgowych. Poważni hodowcy badają palpacyjnie każdego szczeniaka, a w razie wątpliwości wyjaśniają sprawę ultrasonografią. Zapytaj hodowcę o to wprost, to najważniejszy punkt zdrowotny w tej rasie.
3. Inne tematy zdrowotne
Zdarza się dysplazja stawów biodrowych i łokciowych, prześwietlenie rodziców to standard. W niektórych liniach występuje dziedziczna postać padaczki. Z powodu głębokiej klatki piersiowej istnieje podwyższone ryzyko skrętu żołądka, który jako nagły przypadek trzeba operować w ciągu kilku godzin i który kosztuje zależnie od kliniki 2.000 do 4.000 euro. Dlatego karm raczej dwiema mniejszymi porcjami zamiast jednej dużej i pozwól mu po jedzeniu odpocząć.
4. Nie trenuje dla braw
Ridgeback nie powtarza ćwiczenia dwadzieścia razy dlatego, że ty się cieszysz. Po trzecim powtórzeniu patrzy na ciebie tak, jakby zrozumiał, że nie pojmujesz tej gry. U niego trening działa przez krótkie jednostki, sensowne zadania i prawdziwe nagrody, nie przez musztrę. Kto myli posłuszeństwo z podporządkowaniem, traci go.
5. Zimna i wilgoci wcale nie lubi
Krótka sierść bez podszerstka pochodzi z ciepłego klimatu. Niemiecki listopadowy deszcz jest dla niego nieprzyjemny, na mrozie potrzebuje kubraczka. Jednocześnie w domu szuka ciepła: jeśli masz kaloryfer, kanapę albo łóżko, będziesz się nimi dzielić.
Utrzymanie: czego naprawdę potrzebuje
- Bezpieczny teren do wolnego biegu. Ogrodzone wybiegi dla psów albo zabezpieczone tereny zamiast skraju lasu z sarnami.
- Wczesny trening antyłowiecki. Od wieku szczenięcego, konsekwentnie, z profesjonalnym wsparciem. Później jest wyraźnie trudniej.
- Wytrwały ruch. Długie spacery, towarzyszenie rowerowi u dorosłego psa, sporty zaprzęgowe.
- Krótkie, sensowne jednostki treningowe. Pięć minut z głową zamiast trzydziestu minut powtórek.
- Ciepło i miękkie miejsce. Kubraczek na zimę i legowisko, które nie leży na kafelkach.
Dla kogo jest Rhodesian Ridgeback?
Dla sportowych, doświadczonych opiekunów, którzy akceptują spokojnego psa w domu i wymagającego na zewnątrz. Dla ludzi, którzy chcą żyć z psem myślącym zamiast słuchającego i nie odbierają tego jako afrontu. I dla wszystkich, którzy są gotowi trwale uzależnić wolny bieg od warunków.
Nie dla osób, które pierwszy raz mają psa, ani dla ludzi, którzy dużo podróżują i chcą zabierać ze sobą psa, którego da się wszędzie przywołać. Kto szuka podobnie dużego, ale wyraźnie bardziej skłonnego do współpracy psa, będzie lepiej obsłużony przez labradora albo golden retrievera.
Jeśli jesteś jeszcze w trakcie decyzji i porównujesz kilka ras: właśnie po to napisaliśmy Welcher Hund passt WIRKLICH zu dir? (Który pies naprawdę do ciebie pasuje?), z naciskiem na codzienność, budżet czasu i koszty zamiast opisów ras.
Częste pytania
Czy każdy ridgeback musi mieć grzebień? Nie. Rodzą się też szczenięta bez grzebienia. Są to całkowicie zdrowe psy, tylko nie wykorzystuje się ich w hodowli. Jako psy rodzinne nadają się tak samo, często nawet w niższej cenie.
Czy to pies stróżujący? Zgłasza niezawodnie i swoją wielkością odstrasza, ale nie jest psem obronnym w ścisłym sensie. Wobec obcych pozostaje rezerwowy, a nie agresywny.
Ile kosztuje szczeniak? Z kontrolowanej hodowli przez VDH ceny wynoszą zwykle od 1.500 do 2.200 euro. Zwracaj mniej uwagi na cenę, a bardziej na to, czy hodowca sam porusza temat dermoid sinus i wyników badań stawów.
A na portrecie?
Równomierna, pszeniczna sierść i wyraźna, umięśniona linia sprawiają, że ridgeback to jeden z najwdzięczniejszych motywów w ogóle. Szczególnie pięknie wygląda w ciepłym stylu obrazu olejnego, bo podkreśla kolor sierści i grzebień na grzbiecie. Fotografuj go z profilu przy nisko stojącym słońcu, wtedy grzebień wyraźnie się rysuje. Jak się do tego zabrać, opisaliśmy w naszych wskazówkach fotograficznych.
Ridgeback z profilu potrzebuje długości, nie kwadratu. W drewnianej ramie wychodzi grzebień, który go wyróżnia, a podgląd zobaczysz, zanim cokolwiek zostanie wydrukowane.
Czytaj dalej
- Piękny pies łowiecki, który nigdy nie kończy pracy: ten sam instynkt łowiecki, inna więź
- Beagle: nos z psem przy nim: gdy przywołanie staje się tematem życia
- Malinois: pies służbowy w salonie: przeciwieństwo, maksymalna współpraca zamiast samodzielności
Linki do naszych książek są linkami partnerskimi. Jeśli kupisz przez nie, wspierasz nas bez dodatkowych kosztów dla ciebie.
