Jego nazwa brzmi groźnie, ale oznacza coś zupełnie innego. Według wzorca FCI „Bloodhound” pochodzi od „blooded hound”, czyli psa gończego czystej krwi. Bloodhound (Chien de Saint-Hubert) to łagodny olbrzym, który dziś zajmuje się przede wszystkim jednym: podążaniem tropem na długich dystansach, także podczas poszukiwania zaginionych ludzi.
| FCI | Grupa 6 (psy gończe, posokowce i rasy pokrewne), sekcja 1.1 duże psy gończe, wzorzec nr 84 Chien de Saint-Hubert (Bloodhound), z próbami pracy |
|---|---|
| Kraj pochodzenia | Belgia |
| Wysokość w kłębie | idealnie psy 68 cm, suki 62 cm, tolerancja 4 cm w górę lub w dół |
| Masa ciała | psy około 46 do 54 kg, suki około 40 do 48 kg |
| Długość życia | mediana 9,3 roku w brytyjskiej analizie 584.734 psów, w przypadku bloodhounda na podstawie 71 zgonów (McMillan et al. 2024) |
| Sierść | krótka, gęsta, dość szorstka i odporna na warunki atmosferyczne, na głowie i uszach bardzo krótka i miękka |
| Umaszczenie według wzorca | czarne podpalane, wątrobiane podpalane, jednolicie rude (od jasnego do ciemnego); nieco bieli na piersi, palcach i końcu ogona jest dopuszczalne, ale niepożądane |
Pochodzenie
Według wzorca hodowali go mnisi z opactwa Saint-Hubert w Ardenach. Wywodzi się od czarnych lub czarnych podpalanych psów myśliwskich świętego Huberta, patrona myśliwych, z 7. wieku. W 11. wieku Wilhelm Zdobywca sprowadził te psy do Anglii, gdzie stały się przodkami bloodhounda.
Charakter
Wzorzec opisuje go jako łagodnego, spokojnego, przyjaznego i towarzyskiego, mocno przywiązanego do swojego człowieka, zgodnie żyjącego z innymi zwierzętami i nigdy agresywnego. Równie wyraźnie zaznacza jednak, że jest raczej powściągliwy i uparty, wrażliwy na pochwały i nagany. Naciskiem niewiele się u niego osiągnie, cierpliwością znacznie więcej.
Ruch i zajęcia
Nos prowadzi, a on za nim podąża. Puszczanie luzem psa, który potrafi godzinami iść tropem, rzadko jest dobrym pomysłem. Idealne zajęcia to mantrailing lub tropienie na długiej lince, a do tego spokojne, długie spacery. Jako szczeniak i młody pies szybko rośnie, dlatego w tym okresie należy zachować umiar w skokach i szalonych zabawach.
Pielęgnacja
Krótka sierść nie wymaga wiele pracy. Więcej uwagi potrzebują długie uszy, fałdy skóry na głowie i powieki: regularnie je czyść i kontroluj. Sam wzorzec przestrzega przed nadmiernymi fałdami i luźnymi powiekami. Przygotuj się też na ślinienie.
Zdrowie
Skręt żołądka to u bloodhounda poważny problem. W brytyjskiej ankiecie zdrowotnej obejmującej 15.881 zmarłych psów rasowych należał on do ras o najwyższym ryzyku śmierci z tej przyczyny (Evans i Adams 2010). W amerykańskim badaniu kohortowym dużych ras, w tym bloodhounda, szybkie jedzenie i wysoko ustawiona miska zwiększały ryzyko (Glickman et al. 2000). Dlatego podawaj kilka małych posiłków z miski stojącej na podłodze, zapewnij mu po jedzeniu odpoczynek i porozmawiaj z lekarzem weterynarii o profilaktycznym przyszyciu żołądka.
Dla kogo bloodhound będzie odpowiedni?
Dla spokojnych, doświadczonych osób, które mają miejsce, czas i ochotę na pracę węchową oraz cenią łagodnego, ale niezależnego psa.
Dla kogo raczej nie?
Dla początkujących opiekunów, mieszkańców małych mieszkań, osób bardzo dbających o porządek oraz wszystkich szukających posłusznego psa do spacerów bez smyczy.
Czy tak duży pies tropiący pasuje do twojego życia? Pomoże ci to ocenić Test doboru rasy, a jeszcze dokładniej nasza książka „Welcher Hund passt WIRKLICH zu dir?“ (książka w języku niemieckim). Na pierwsze tygodnie ze szczeniakiem przygotowaliśmy bezpłatny Pakiet startowy dla szczeniaka. Obraz z twoim bloodhoundem na ścianę znajdziesz wśród Portretów psów z własnego zdjęcia lub jako Okładkę magazynu na płótnie.
Czytaj dalej
- Beagle: nos z dołączonym psem: co to oznacza na co dzień
- Pies ciągnie na smyczy: 5 błędów, które popełnia niemal każdy
- Obliczanie porcji karmy dla psa: tyle naprawdę potrzebuje twój pies
Źródła, dostęp 20.10.2026: FCI-Standard Nr. 84 Chien de Saint-Hubert (Bluthund) (fci.be, wersja z 05.06.2002); McMillan KM et al., Longevity of companion dog breeds: those at risk from early death, Scientific Reports 2024; Evans KM, Adams VJ, Mortality and morbidity due to gastric dilatation-volvulus syndrome in pedigree dogs in the UK, Journal of Small Animal Practice 2010; Glickman LT et al., Non-dietary risk factors for gastric dilatation-volvulus in large and giant breed dogs, Journal of the American Veterinary Medical Association 2000.
Linki do naszych książek to linki partnerskie. Kupując przez nie, wspierasz nas bez dodatkowych kosztów dla siebie.
