Weimaraner: piękny pies myśliwski, który nigdy nie kończy pracy

Weimaraner to prawdopodobnie najczęściej kupowany w Niemczech z powodów estetycznych pies myśliwski. Srebrzysto-szara sierść, bursztynowe oczy, sylwetka jak z rysunku: wygląda jak przedmiot od projektanta, a w rzeczywistości jest w pełni użytkowym psem, który podczas polowania pracuje godzinami, szuka zwierzyny, aportuje i tropi. Kto kupuje go jako eleganckiego psa do towarzystwa, ma w salonie bezrobotnego zawodowca, a to rzadko dobrze się kończy.

Krótki profil weimarana

• Pochodzenie: Niemcy, Weimar, wyhodowany jako wszechstronny wyżeł dla arystokracji
• Wielkość: psy 59 do 70 cm, suki 57 do 65 cm, 25 do 40 kg
• Sierść: najczęściej krótka i gładka, rzadziej długowłosa; srebrzysto-szara, sarnia lub mysia
• Długość życia: 10 do 13 lat
• Charakter: chętny do pracy, wytrzymały, wrażliwy, silnie związany z człowiekiem, bardzo czujny

Charakter: pies do pracy, który nie chce cię puścić

Weimaraner jest mądry, szybko się uczy i cały czas chce mieć coś do roboty. Pracuje blisko swojego człowieka, szuka kontaktu wzrokowego i podczas biegu trzyma się w zasięgu. Wyżły hodowano właśnie do tego: nie do samodzielnej pracy jak posokowiec, lecz we współpracy z przewodnikiem.

Ta więź ma drugą stronę. Weimaraner należy do ras, u których stres separacyjny występuje szczególnie często. Chodzi za tobą po mieszkaniu, kładzie się przed drzwiami do łazienki i wyraźnie reaguje, gdy ma zostać sam. Bez wczesnego, cierpliwego treningu szybko pojawia się szczekanie, wycie albo demolowanie.

Wobec obcych jest powściągliwy i czujny. Niezawodnie daje znać, a swoją wielkością budzi respekt, nie będąc przy tym agresywny. Jest przy tym wrażliwy w każdej sytuacji: twarde wychowanie nie czyni go posłuszniejszym, tylko nerwowym.

Pięć trudnych punktów

1. Instynkt łowiecki to temat numer jeden

Weimaraner został wyhodowany do pracy przy zwierzynie, a nie do spacerów. Wyczuje ślad wcześniej niż ty, jest szybszy od ciebie i ma więcej wytrzymałości niż ty. Swobodne bieganie w lesie działa tylko z przywołaniem, które wytrzymuje rozproszenia, a ono nie powstaje przy okazji. Licz się z latami konsekwentnej pracy albo realistycznie planuj smycz długą i ogrodzone tereny.

2. Dwa spacery to zajęcie w wolnym czasie, a nie wystarczająca aktywność

Potrzebuje codziennie pracy fizycznej i umysłowej: treningu z dummy, pracy węchowej na tropie, mantrailingu, biegania przy rowerze (u dorosłego psa), a w idealnym przypadku prawdziwej pracy łowieckiej. Weimaraner, który tylko biega, staje się sprawniejszy, a przez to bardziej wymagający, nie spokojniejszy. Brak zajęcia objawia się u niego niepokojem w domu, demolowaniem i ciągłym domaganiem się uwagi.

3. Słabo znosi samotność

Ze wszystkich punktów to właśnie tu kończy się najwięcej domów z weimaranerem. Weimaraner nie jest psem do domu, w którym w dni robocze przez osiem godzin nikogo nie ma. Zostawanie samemu trzeba trenować od pierwszego dnia, najmniejszymi krokami. Kto to odkłada, będzie później miesiącami walczył z utrwalonym problemem.

4. Pytanie o kartę łowiecką pojawia się wcześniej, niż myślisz

Wielu hodowców z hodowli użytkowych oddaje szczenięta wyłącznie posiadaczom karty łowieckiej, bo wiedzą, co się dzieje z niezajętym weimaranerem. Jeśli nie masz karty łowieckiej, potrzebujesz albo hodowcy, który oddaje psy także niemyśliwym pracującym sportowo, albo bardzo uczciwego planu, jak inaczej zapewnisz psu aktywność. Ta przeszkoda to nie szykana, tylko ochrona zwierząt.

5. Zdrowie i koszty

Zdarza się dysplazja stawów biodrowych, prześwietleni rodzice to standard. Z powodu głębokiej klatki piersiowej istnieje wyraźnie zwiększone ryzyko skrętu żołądka, ostrego zagrożenia życia, które trzeba operować w ciągu kilku godzin i które kosztuje w zależności od kliniki 2.000 do 4.000 euro. Do tego dochodzą niedoczynność tarczycy oraz w niektórych liniach choroby autoimmunologiczne. Szczenię ze sprawdzonej hodowli kosztuje 1.500 do 2.200 euro. Krótka sierść bez wyraźnego podszerstka słabo chroni: zimą potrzebuje ubranka.

Utrzymanie: czego naprawdę potrzebuje

• Prawdziwe zadanie. Praca łowiecka, trening z dummy, tropienie lub mantrailing, codziennie i z wyzwaniem.
• Wczesny trening zostawania samemu. Od pierwszego dnia, w krokach liczonych w minutach, bez skrótów.
• Konsekwentny trening antyłowiecki. Smycz długa, trening przywołania, zabezpieczone strefy swobodnego biegania.
• Przyjazne, jasne prowadzenie. Jest wrażliwy i słabo znosi presję.
• Nauka spokoju w domu. Aktywnie ćwiczyć, że nicnierobienie jest opcją.

Dla kogo jest weimaraner?

Dla myśliwych, dla osób poważnie zajmujących się sportem kynologicznym i dla bardzo aktywnych opiekunów z doświadczeniem z psami, którzy mogą i chcą inwestować codziennie kilka godzin. Dla domów, w których rzadko wszyscy wychodzą jednocześnie. I dla ludzi, którzy szukają psa pracującego blisko nich, a nie biegnącego obok.

Nie dla osób z pierwszym psem. Nie dla pracujących bez rozwiązania opieki. I zdecydowanie nie dla ludzi, którzy zakochali się w wyglądzie, bo takich jest wielu, a ich psy trafiają ponadprzeciętnie często do schronisk i do organizacji pomagających rasom. Kto szuka równie eleganckiego, ale bardziej dopasowanego do codzienności psa, powinien przyjrzeć się labradorowi. Właśnie dla takiego rozważania napisaliśmy Welcher Hund passt WIRKLICH zu dir? (Jaki pies naprawdę do ciebie pasuje?).

Częste pytania

Czy do weimaranera potrzebna jest karta łowiecka? Z mocy prawa nie. Wielu rzetelnych hodowców mimo to jej wymaga albo przynajmniej przekonującego planu zajęć dla psa. To dobry znak dla hodowcy, a nie przeszkoda.

Jaka jest różnica między krótkowłosym a długowłosym? Weimaraner długowłosy jest wyraźnie rzadszy, ma dłuższą sierść z frędzlami i uchodzi za nieco spokojniejszego. Pod względem wymagań pracy oba różnią się niewiele.

Czy niebieskie oczy są normalne? Szczenięta mają często wyraźnie niebieskie oczy, które w ciągu pierwszych miesięcy zmieniają się na bursztynowe lub niebieskoszare. To typowe dla rasy i nie wskazuje na problem.

Jak dobrze fotografować srebrzystą szarość

Prawie żadna rasa nie jest tak fotogeniczna. Srebrzysto-szara sierść i jasne oczy dają kontrast, który równie mocno działa jako minimalistyczny rysunek liniowy i jako obraz olejny. Fotografuj go na ciemniejszym, spokojnym tle w miękkim świetle dziennym, żeby szarość nie wyblakła, a kolor oczu się zachował. Bezpośrednie południowe słońce sprawia, że sierść wygląda płasko. Nasze wskazówki fotograficzne opisują to dokładniej.

Srebrzysta szarość potrzebuje przestrzeni. Na płótnie weimaraner dostaje spokojne tło, którego zdjęcie rzadko dostarcza, a kontrast z jasnymi oczami pozostaje. Materiały znajdziesz w portretach psów.

Czytaj dalej

• Pies, który myśli zamiast słuchać: podobny instynkt łowiecki, wyraźnie więcej samodzielności
• Labrador retriever: dlaczego co czwarty jest ciągle głodny: alternatywa bardziej dopasowana do codzienności
• Nauka zostawania psa samego: punkt, w którym większość domów z weimaranerem się wykrusza

Linki do naszych książek są linkami partnerskimi. Jeśli kupisz przez nie, wspierasz nas bez dodatkowych kosztów dla ciebie.